admin

همین که دفتر یادداشتم را باز می کنم دو کلمه عجیب چشمانم را می گیرد: توانمندسازی زنان. کلماتی که فروردین امسال در دفترچه ی یادداشتم

حتما برای شما هم پیش آمده که به فروشگاه و مغازه ای ، مطب پزشک یا آرایشگاه و … رفته و تحت تاثیر ارتباط قوی

توی مطب کیپ تا کیپ آدم است که نشسته و یک بی پروایی عجیبی نسبت به ویروس هست که انگار نه انگار یک سال آزگار

آبان جور متفاوتی شروع شد. اصلا تصورش را هم نمی کردم که آبان امسالم اینگونه زنانه باشد. کارگاه توانمندسازی زنان فرصتی شد تا هم دنیای

از سال ها قبل دغدغه ی زنان با من بوده است. حتی دلیل اصلی تحصیلم در رشته ی حقوق پرداختن به موضوع زنان و مسائل

نمی دانم چند سال بعد در مورد خودم و زندگیم چه فکر و احساسی دارم اما قطعا دلم نمی خواهد حس حسرت را تجربه کنم.

به گمانم سال پنجم ابتدایی و یا اول راهنمایی آن دوران ( متوسطه ی اول حالا) بودم که متوجه شدم عاشق ادبیات هستم. نوشتم ادبیات

نویسندگی را معمولا با خلوت و سکوت همراه می دانند اما این روزها که دیگر پای اینترنت به میان آمده، نمی شود فقط برای دل